Babs Haenen

Babs Haenen werd in 1948 geboren in Amsterdam. Ze werkte aanvankelijk als danseres maar begon in 1974 met een studie aan de afdeling Keramische Vormgeving van de Gerrit Rietveld Academie te Amsterdam, waar Jan van der Vaart hoofddocent was. Technisch en artistiek gevormd in een klimaat dat door toedoen van Mart Stam beïnvloed was door de Bauhaus opvattingen met de principes ‘form follows function’, ging zij toch snel haar eigen weg. In 1977 liep ze stage bij Marianne de Trey Shinnersbridge Pottery in Darlington, Engeland en startte in 1979 een atelier in Amsterdam. In 1990 richtte ze de ‘Porselein Workshop Coopus’ op te Maastricht, in samenwerking met Netty van den Heuvel. Sinds 1992 werkt ze behalve in haar eigen atelier ook als docent aan de Gerrit Rietveld academie. De keramiek van Babs Naenen is vaak getypeerd als expressief en expressionistisch omdat de patronen van haar potten duidelijk geïnspireerd zijn door de abstracte schilderkunst. Babs Haenen werkt met porselein dat zij behandelt als textiel. In plaats van gietklei en mallen gebruikt zij porselein op een andere manier dan de gebruikelijke, namelijk met haar handen. De grillige objecten komen hierdoor niet industrieel maar juist individueel over. Haar werkwijze kenmerkt zich doordat de porseleine klei in de massa wordt gekleurd met pigmenten en vervolgens wordt uitgerold tot dunne lappen. Door de verschillend gekleurde lappen te versnijden en in diverse patronen weer aan elkaar te voegen, ontstaat de basis voor een object. Rond een kern van gips wordt een dunne lap textiel gelegd, deze textiel dient om het kleven van de klei aan het gips te voorkomen. De gipsen kern wordt ondersteboven opgesteld. Rond de textiel worden de lappen klei als eerste basis gedrapeerd. De elementen tekening, structuur, golfbeweging, rimpeling van water, plooival van stof en het landschap komen vaak in haar werk terug. Zo creëert zij schilderachtige effecten als verloop in kleur, subtiele schakeringen en aquarelachtige uitwaaieringen. En door te goochelen met glazuurlagen verhoogt zij later de transparantie of verandert het oppervlak juist in opmaak. Haar werk wordt gekenmerkt door een grote mate van expressie in kleur, tekening en vorm. De vaasvorm, die vaak voorkomt binnen het werk van Haenen, vormt slechts het thema van haar sculpturen en zijn geen gebruiksvoorwerpen. Later worden de vormen in haar werk meer complex en verenigt ze meerdere stukken tot een geheel dat resulteert in kleurrijke landschappelijke tegeltableaus. Kleur speelt bij het werk van Haenen een belangrijke rol. Zo schreef N. Sprokel in de Gooi en Eemlander in 2003: “Zo maakte Babs Haenen draperieën van porselein in blauw-groene tinten en in goudkleur. De stofuitdrukking is bedrieglijk echt en maakt aanraken bijna noodzakelijk. Dan pas blijkt ook deze oppervlakte hard. Met een aantal losse tegels laat ze een grote beheersing van het medium zien, zowel in vorm- als in kleurgebruik. Vaker is haar werk te zien in tableaus. Dan wordt de oppervlakte tot een kleurige, golvend wand”. De laatste jaren heeft zij opnieuw de aandacht op zich weten te vestigen door haar keramische excursies op het gebied van de architectuur. De blauwe Wadtegel is daarvan het meest bekende voorbeeld, die zij ontwikkelde voor het Woningbedrijf Amsterdam. In het ontwerp van de tegel is zij ervan uitgegaan dat een bijzonder gecomponeerd tegelpatroon de sfeer van een ruimte positief beïnvloedt. Het golvende reliëf laat de speling van het licht zien. Zo brengt het diepte in een vlakke muur en maakt die minder kil en hard. Garth Clark, kunsthistoricus, vatte haar stijl samen onder het genre; ‘Organische Abstractie’, vertaald als ‘ met een voorliefde voor het organische’. “Op een persoonlijke manier worden natuurvormen verwerkt zodat zij gedistingeerde maar tegelijkertijd rechtstreekse kunst creëert.” Ze bevecht als geen ander haar positie als beeldend- in plaats van als toegepast kunstenaar. Haar werk wordt inmiddels internationaal zeer gewaardeerd. Haar barokke tafelstukken werden voornamelijk in de V.S. enthousiast ontvangen. In de jaren negentig presenteerde ze haar werk via de Garth Clark Gallery in New York. In 1991 exposeerde ze haar werk op een tentoonstelling in Museum Het Princessehof in Leeuwarden en in 1998 in het Stedelijk Museum te Amsterdam. Ook in het Boijmans van Beunigen Rotterdam, Carnegie Institute Museum of Art, het Frans Hals museum, Hetjens Museum Dusseldorf en het Museum of Contemporary Art Shigaraki Japan is onder andere werk van haar te vinden.