In de jaren zeventig veranderde er veel in Nederland. De democratisering en de vermaatschappelijking van alles wat te maken had met de totstandkoming van architectuur en stedenbouw, hadden grote invloed op het ontwerpproces én de verschijningsvorm. De rechte lijn maakte plaats voor de schuine, architecten bekeerden zich massaal tot het hellend dak, de baksteenindustrie vierde hoogtij, plattegronden werden steeds ondoorgrondelijker en nieuwe soorten gebouwen raakten in zwang. Bovenal ontstond er een nieuwe belangstelling voor de stad.

Dit alles was een reactie op de twee decennia ervoor. De wederopbouwarchitectuur en de wijze waarop deze tot stand kwam, leidde eind jaren zestig tot verzet. De gepropageerde grootschaligheid, de (vermeende) arrogantie van ontwerpers en bestuurders, de grofheid van architectonische ingrepen en de verloedering van de binnensteden leidden in de jaren zeventig tot een afkeer van veel wat modern aandeed. De thema's menselijke maat, variatie, experiment, ontmoeting en de herontdekking van de stad werden populair. De combinatie van deze thema's leidde tot de typische veelvormige gevarieerdheid, waarvan de zitkuil en het woonerf ook nu nog het meest tot de verbeelding spreken

De tentoonstelling laat zien dat Nederland politiek en architectonisch definitief vorm kreeg in deze periode. De ontzuiling zette door, de verzorgingsstaat werd ook voor de toekomst veilig gesteld, de democratisering leidde tot inspraak en betrokkenheid van de burger, het aantal migranten steeg explosief én de grootste bouwproductie van de twintigste eeuw vond plaats. Van de meest toonaangevende gebouwen zijn maquettes, tekeningen, foto's en films te zien. Zo is de eerste Nederlandse kantoortuin, het kantoorgebouw Centraal Beheer (1972) van Herman Hertzberger te zien. Maar ook opgenomen zijn het Moederhuis (1976) van Aldo van Eyck en Piet Bloms Kasbah (1973) in Hengelo. De stadsvernieuwing die in veel steden oproer veroorzaakte komt aan bod, evenals de nieuwe groeikernen Almere en Zoetermeer.