De opdrachten worden gegeven aan textielontwerpers, maar ook aan ontwerpers of beeldend kunstenaars die geen specifieke textielachtergrond hebben. Onbevangen en niet gehinderd door technische kennis laten zij zich leiden door hun ideeën en het achterliggende verhaal. Zo heeft een aantal ontwerpers, van wie ook producten zijn opgenomen in de collectie van ‘Droog Design’ - de internationaal bekende associatie van Nederlandse ontwerpers -, voor het museum tafelgoed ontworpen. Ontwerper Hella Jongerius tekende bijvoorbeeld voor een klassiek halflinnen damast, uitgevoerd op de computergestuurde weefmachine. Haar werk, dat vanaf 2000 vanuit de ontwerpstudio JongeriusLab ontstaat, is het resultaat van een samengaan van ambacht en industrie, van hightech en lowtech. Hella Jongerius zoekt niet het gladde, gepolijste maar zet graag een duidelijk ‘statement’ neer. Zo refereert zij met haar ontwerp voor de damasten tafelset aan de modewereld, gedomineerd door magere modellen die niet zelden een vorm van de eetziekte anorexia vertonen. Het tafelgoed draagt de titel ‘Do you like my Gucchi sweater’.
Bijna 20 ontwerpen voor tafelgoed zijn inmiddels in het museum geproduceerd. Voor het ontwerp ervan tekenden bijvoorbeeld Guido Geelen, Studio Job, Ineke Hans, Henk Schiffmacher, Wieki Somers, Peter Struycken en Marcel Wanders.
Ook specifiek textielgeoriënteerde ontwerpers werken hun ideeën in het museum uit. Zo liet Hil Driessen stof printen met een sterk uitvergrote opname van een porseleinen kom waarop de structuur van een katoenen haakwerk zichtbaar was. Het dessin, ‘Into Focus’, werd eveneens op de Jacquard weefmachine geweven en als vloerkleed getuft.
Claudy Jongstra, bekend om haar vilten stoffen, liet open weefsels maken die zij vervolgens na toevoeging van zijden en wollen vezels handmatig verviltte.
Er zijn experimentele structuurweefsels gemaakt met papiergarens, naar ontwerp van Marian de Graaff of papieren lopers van Lucja Grodzicka.
Simone van Eerdenburg liet grote foulards met dikopstaande ribbels breien in zacht mohairgaren, terwijl
Mariëtte Wolbert stoere kussens in kabelpatroon breide en hierop geborduurde knopen aanbracht.